Moi Kochani!!!!!
Wybaczcie bardzo dlugą przerwę - była spowodowana wieloma wydarzeniami. Także tym, że w pewnym momencie Ulmo czuł się bardzo źle. Od operacji na antybiotyku, który był co chwilę zmieniany, bez przerwy... Był taki dzień jeden zły - kiedy wróciłam z pracy, Ulmo nie podniósł się na przywitanie, leżał i podniósł tylko delikatnie ogonek, żeby nim powachlować. Siedzieliśmy tak objęci w kuchni, on z głową na moich kolanach, ja bezsilna i zrezygnowana, cierpiąca z moim ukochanym przyjacielem. To był kolejny przełomowy moment w naszej walce, myślałam, że ostatni. Akurat:)
Jesteśmy Niezwyciężeni.
Przyszedł też moment, że blog przestał pełnić dla mnie funkcję terapeutyczną, miałam blokadę, nie byłam w stanie pisać o tym, z czym zmagamy sie na co dzień. Nie byłam w stanie o tym mówić. Tylko najbliżsi wiedzieli, co przeżywam.

Od czwartku Ulmo nie dostaje antybiotyków. Czuje się bardzo dobrze. Co weekend jeździmy z przyjaciólmi na Mazury do Zyzdroju - widzę szczęśliwego, pełnego życia, szalonego psa:). Dla wszystkich, którzy uważają, że śmierć dla Ulma byłaby wybawieniem: warto przedzierać się przez zwątpienie, bezsilność i cierpienie, bo każdy kolejny dzień z Ulmem jest tego wart. Kocham go, to Najlepszy Pies!
Oto Ulmo:

 









 




































To uśmiech dla Was:)

Do pewnego momentu myślałam, że to jest faktycznie woda, którą mu podaję z karmą albo między karmieniami. I myślę, że ta woda niestety też się ulewa. Ale to nie ona tak nieprzyjemnie pachnie - bardzo to konkretny, wyraźny i nasuwający odpowiednie skojarzenie zapach. Nie wiem, czy zwerbalizowałam tutaj jakość tego zapachu, ale na pewno w domu i w lecznicy nie raz używałam adekwatnych słów na określenie tego zapachu.

Jestem!!!! Dziękuję za komentarze, to niesamowite, że Wy nie wątpiliście - pewnie dlatego ja się jakoś trzymałam.
A oto najnowsze wieści.
Weekend majowy spędziliśmy na Mazurach w przepięknym Nowym Zyzdroju u Marego. Ulmo dzielnie swoim tempem dziada borowego łaził po lesie, na spacery nad jeziorko i do sklepu. Bardzo były męczące te wypady dla niego, pod koniec zaczynał się potykać. Chciał iść, ale był to dla niego wyczyn i nielada wysiłek. Przyśpieszał jednak na widok i zapach wody.

Ulmik nawiązał dziwną, bo niejednoznaczną w nastroje przyjaźń z miejscowym niskopiennym mazurskim Fąflem, który to Fąfel niewątpliwie może się poszczycić genami jamnika szorstkowłosego.
Fąfel towarzyszył Ulmowi w wypadach na wieś i czasem burzył niezachwiany spokój Ulmika włażąc bezczelnie na teren Markowej posesji, którą Ulmo traktuje oczywiście jako swoją własną.
Było kilka wpadek z pożarciem szaszłyczków z cebulką z grilla, jakiejś nieświeżej kukurydzy, której pochodzenia i świeżości nie chcę dociekać (cholera wie, gdzie on ją znalazł). W związku z tym dwa moje mazurskie poranki polegały na przepłukiwaniu Ulmowego przełyku i zbieraniu tego, co się ulało.
Widzę, jak baaardzo powolutku rośnie pierwsza, wewnętrzna warstwa tkanki tłuszczowej Ulma. To jeszcze potrwa kilka miesięcy, zanim na Ulmie nie będzie można uczyć się anatomii. Czekam na wyraźną poprawę samopoczucia pieska.
Wrzucam zdjęcia z naszego wypoczynku na Mazurach.









W prototypie kubraczka ochronnego





Kubraczek maskuje charcią talię




Ten wywietrznik w kubraczku będzie zlikwidowany


Z Fąflem










Szaleństwo z patyczkiem








Moje ulubione zdjęcie :)











Pora jedzenia
















Hm, na zdjęciach Ulmik wygląda zdrowiej niż w rzeczywistości.

No obiecałam, ale to, ale tamto.
O kilku dni Ulmo czuje się lepiej, widać, że przybyło sił i robimy dłuższe trasy spacerowe z mniejszą ilością upadków. Przedwczoraj zaprowadził mnie do Parku Moczydło i kazał iść na skróty pod górkę (prawie pion) do małego żeliwnego zbiorniczka z wodą - mam wrażenie, że cały spacer przez dzielnicę był zmierzaniem w kierunku wody. Było dużo łażenia, podgryzanie deski drewnianej, poszczekiwanie i elementy powywania (prawie bezgłośnie, ale ja wiem, jakie znaczenie ma to, co się z Ulmika krtani wydobywa), tarzanko na plecach w trawsku. Przyjemność dla mnie skończyła się w momencie, kiedy Bolek rozpoczął akcję pt. JA CHCĘ i jak osioł z azymutem na bajorko z kaczuchami stał i ani wte ani wewte. Nagle siły nadpsie się w nim odezwały i ruszyć go nie ma jak. Następnym razem zmierzę się z bajorkiem i pozwolę postać mu w wodzie - teraz bałam się, że będzie spijać wodę, bo taka była jego motywacja bardzo wyraźna.
W kwestii kup: są regularne i coraz ładniejsze:). Kiedy Misza wraca ze spaceru z Ulmem, pierwszą informacją, jaką mi przekazuje jest to, czy była kupa i jaka. W komórce większość odebranych smsów dotyczy tego, czy była czy nie.

Obsługa sondy, jak już wspomniałam, banalnie prosta. Wciskam w psa (dosłownie - strzykawką) coraz większe ilości żarcia,  dobrze zbilansowanego i łagodnego dla psiego żołądka. Dopiero teraz uświadamiam sobie, jak wychudzony i wygłodzony był mój pies, na granicy śmierci głodowej. Nie wiem jeszcze, ile waży, bo dawno nie było nas w lecznicy. Pewnie za nami tęsknią :).
Jest więc coraz lepiej, mimo, że Ulmo nadal chrycha i ma odruchy wymiotne  i zwraca czasem wodę z żołądka, ale cały czas testuję sposoby i konfiguracje podawania jedzenia i płynów, może więc za jakiś czas i to zmieni się na lepsze. Nie myślcie jednak, że jest kolorowo - czasem mam ochotę mordować. 
Wczoraj Ulmo zwędził z kosza na śmieci jakieś nieokreślone, ale niemałe ilości starego chleba, i do dziś je z siebie wypluwa i męczy się z nimi w przełyku. I wciąż mamle, stęka i leci z niego woda, którą dałam mu do wypicia w celu przepłukania przełyku.
WRRRRRRRR.......!!!!!!!!!!


P.S. No ale w zaawansowanym momencie choroby daliśmy radę!!!!!!!!!!! I co Wy na to? :):):):):):):):):):):):):):):):):):):)